ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ / A FEW WORDS ABOUT THE FILM

Με αυτό το συνοδευτικό κείμενο της ταινίας μικρού μήκους «Ξεπαρθενών»* θα δοθούν κάποιες εξηγήσεις σχετικά με αυτή. Προκαλεί δυσφορία αρκετές φορές, όταν ένα έργο για να σταθεί απαιτούνται εξηγήσεις, όμως, υπάρχει η εκτίμηση ότι αυτό το έργο θα προκαλέσει δημόσιες αντιδράσεις. Εφόσον, λοιπόν, θέλει να έχει και δημόσια απεύθυνση καλό είναι να στηριχθεί από έναν λόγο που ξεκαθαρίζει το ποιον του. Επί της ουσίας δεν είναι τόσο εξηγήσεις, όσο η ίδια η οπτική των συντελεστών και των συντελεστριών.

Γενικά, ως απάντηση σε όλα τα γιατί στην αρχή, στη μέση ή στο τέλος των επεξηγήσεων, που μπορούν να δοθούν, πάντα υπάρχει κι αυτή: γιατί έτσι γουστάρουμε. Από εκεί κι έπειτα στο γιατί μια ταινία που έχει το ερωτικό στοιχείο μέσα, ίσως η απάντηση είναι κάπως προφανής: γιατί ο έρωτας κι η σεξουαλικότητα παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μας. Όσον αφορά τον έρωτα μεταξύ δύο ή τριών ή παραπάνω ανδρών ή και γυναικών, πρώτα από όλα, ας αναρωτηθούμε τι είναι ο άνδρας, η γυναίκα, κι αν υπάρχουν φύλα, σε τι βαθμό έχουν φυσικά ή επίκτητα χαρακτηριστικά, αλλά αυτή η συζήτηση ξεφεύγει από τους σκοπούς του κειμένου αυτού.

Σε κάθε περίπτωση, αυτού του τύπου η σεξουαλικότητα μας ενδιαφέρει στο συγκεκριμένο έργο ως συντελεστές/τριες/στά κι αυτή προβάλλουμε. Με ένα τρόπο που, με τα μέσα τα οποία διαθέτουμε, εκφράζουμε κάποια από αυτά που θέλουμε να ζήσουμε ή που ζούμε ή που μας ανησυχούν όπως τα ζούμε. Επιλέγουμε τη δημόσια απεύθυνση, όχι μόνο για να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας. Κάποιες από εμάς δεχόμαστε σωματική και λεκτική βία για τις επιλογές κι εκφράσεις της σεξουαλικότητάς μας, ενώ ξέρουμε ότι υπάρχουν κι άνθρωποι που δολοφονούνται ή/και φυλακίζονται, γιατί έχουν αυτό που άλλοι λένε αποκλίνουσα σεξουαλικότητα. Από τα παιδιά —​​​​​​​ συνήθως αγόρια —​​​​​​​ που δεν βρίσκουν τόπο να σταθούν, όταν οι συμμαθητές τους αποφασίσουν ότι είναι αδερφές, μέχρι το ξύλο, την περιθωριοποίηση ή και τα μαχαιρώματα από τα οποία υποφέρουν πολλοί και ιδιαίτερα ομάδες όπως οι τρανς γυναίκες. Σε όλο αυτό δεν στεκόμαστε απαθείς. Ας αποτελέσει αυτή η μικρή κίνηση μια φωνή πως κανείς και καμιά δεν είναι μόνη.​​​​​​ Θα ζούμε τον έρωτα και τη σεξουαλικότητα, όπως επιθυμούμε και θα υπερασπιζόμαστε τη δημόσια ύπαρξη, μα και συνύπαρξη, όλων των σεξουαλικοτήτων που δεν παραβιάζουν την αυτοδιάθεση των σωμάτων μας. 

Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το ρόλο της πατριαρχίας σε όλα αυτά τα προβλήματα. Ας πούμε, βλέπε στο πρότυπο του βίαιου επιθετικού άνδρα οικογενειάρχη —​​​​​​​ το οποίο μπορεί να αντανακλάται και από τις γυναίκες —​​​​​​​ που δεν ανέχεται να τον αγγίζουν ή να είναι ευαίσθητος και πρέπει να κυριαρχεί πατώντας σε οποιονδήποτε άλλο είτε αυτός είναι μια γυναίκα είτε ένας «θηλυπρεπής» άνδρας είτε ένας συνάδελφος όχι αρκετά ανταγωνιστικός, και ισοπεδώνει ό,τι αμφισβητεί την κοσμοθεωρία του είτε αυτό το ονομάσει ομοφυλοφιλία είτε πολυσυντροφικότητα και ούτω καθεξής. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ανταγωνιστικότητα ή η βία ή η οικογένεια ή τα λοιπά θεσμικά μας πλαίσια, όπως ο εργασιακός χώρος, έχουν μόνο αρνητικά στοιχεία, παρ’ ότι όπως τα έχουμε δει στο πατριαρχικό πλαίσιο, είναι κατά βάση τοξικά. Και, φυσικά, δεν μπορούμε να μην δούμε στην εξίσωση τη σύνδεση μεταξύ πατριαρχίας, οικογένειας και έθνους. Το πρόβλημα πάλι δεν είναι οι άνθρωποι που ζούνε σε ένα τόπο και έχουν κάποια χαρακτηριστικά που τους ενώνουν, όπως η γλώσσα ή ήθη, έθιμα και τα λοιπά. Αλλά όταν αυτοί αποχτούν ως εθνικός οργανισμός μια τοξική αρρενωπή συμπεριφορά θέλοντας να κυριαρχούν και να ισοπεδώνουν τους άλλους/ες/α.

Για αυτό και δεν είναι τυχαία η επιλογή του Παρθενώνα ως τόπου. Λειτουργεί για πολλούς ως ένα παράσημο εθνικισμού, αρχαιολατρείας, πατριαρχίας, εμπορευματοποίησης, μαζικής κουλτούρας και καθωσπρεπισμού μεταξύ άλλων. Έστω ότι υπάρχει μια κάποια σύνδεση γλωσσική, γενετική, πολιτισμική των νέων με τους αρχαίους Έλληνες, ακόμη και μετά από όλους τους λαούς που έχουν περάσει από τούτο τον τόπο. Τότε, λοιπόν, αποκτούν κωμικό ενδιαφέρον οι αντιδράσεις μερικών αρχαιολάγνων αρρενωπών τύπων σε αυτό που ονομάζουν ομοφυλοφιλία, την ίδια στιγμή που στο συμπόσιο του Πλάτωνα έχουμε σκηνή με ερωτικό καβγαδάκι μεταξύ Σωκράτη και Αλκιβιάδη για παράδειγμα. Έτσι, με αφορμή κιόλας την επέτειο των διακόσιων ετών από την ελληνική επανάσταση του 1821 σας παρουσιάζουμε έναν ωραίο τρόπο να δώσουμε μερικά ωραία νοήματα —​​​​​​​ άλλα εμπνευσμένα από το παρελθόν άλλων και άλλα από εμάς —​​​​​​​ και περιεχόμενα σε σημαντικά μέρη του τόπου αυτού.

Θα ήταν λάθος, ωστόσο, να πιστέψει κανείς ότι ο σκοπός της ταινίας είναι τόσο η αντίδραση, όσο, κατά βάση, η επιθυμία και η ανάγκη να ζούμε με τον τρόπο που θέλουμε. Εμείς δεν βλέπουμε κάτι περίεργο ή αφύσικο σε αυτό που κάνουμε. Για μας είναι η φυσιολογική εξέλιξη της ανέμελης ροής μας. Ο αισθησιασμός —​​​​​​​ ας μην ξεχνούμε κιόλας τον αρχαίο ελληνικό αισθησιασμό κι εκστατικότητα, τα αγάλματα δεν ήταν λευκά, είχαν πολλά και έντονα χρώματα και σχέδια —​​​​​​​ η επαφή, η συσχέτιση μεταξύ ανθρώπινων σωμάτων ανεξαρτήτως διαφόρων χαρακτηριστικών είτε συμβαίνει ιδιωτικά είτε δημόσια. Τα επιζητούμε. Πόσο μάλλον τώρα που ζούμε τον εγκλεισμό, την αποξένωση των ανθρώπινων σχέσεων, τη μεταφορά των σχέσεων μας σε πλασματικούς κι εγκεφαλικούς κόσμους πίσω από οθόνες στερώντας μας την αισθητηριακή ολοκλήρωση, την ουσιαστική επικοινωνία και συνύπαρξη συνολικά. Ο Παρθενώνας είναι ένα όμορφο μέρος για να κάνεις έρωτα, μην ξεχνάτε τη θέα (φροντίσαμε στις πιο όμορφες στιγμές μας να είμαστε μακριά από τον τσιμεντένιο διάδρομο), ενώ οποιοδήποτε μέρος αποχτά μεγαλύτερη αξία, όταν ζωντανεύει με την παλλόμενη ανθρώπινη παρουσία. Εξάλλου, αυτή είναι και η επιθυμία, η νοοτροπία και η εμπειρία των πρωταγωνιστών μας. Δεν θα κρύψουμε βέβαια και το σκέλος της υπέρβασης. Την ομορφιά του να κάνεις κάτι που απαιτεί να υπερβείς τα όρια σου, αυτή την προϋπόθεση για τη συνέχεια της ζωής και της αυτοπραγμάτωσης. Ούτε ότι ίσως βαρεθήκαμε τη ρουτίνα, την απομόνωση και τις στατιστικές θανάτων από κορωνοϊό και αποζητήσαμε την περιπέτεια, τον πειραματισμό, την καύλα και τη συντροφικότητα, διότι όλο αυτό χωρίς συντροφικότητα δεν στήνεται. Το να κάνεις δηλαδή σεξ σε ένα συνωστισμένο δημόσιο χώρο με φύλακες και κάμερες και να μη σε δει κανένας για να μην έχεις προβλήματα, παρ’ ότι το νόμιμο δεν είναι αναγκαία ηθικό.

Ευχόμαστε να απολαύσετε το έργο αυτό όσο ή και περισσότερο από ό,τι εμείς τη δημιουργία του και —​​​​​​​ ειδικά οι νεότερες φίλες και φίλοι που υφίστανται τόσο εκφοβισμό —​​​​​​​ να νιώσετε ότι αυτό που φαντάζει αδιανόητο ίσως και να μην είναι.

17/12/2021

Συντελεστές/τριες/τά της ταινίας Ξεπαρθενών

*Η ταινία είναι δημόσια προσβάσιμη χωρίς αντίτιμο και μπορεί να αναπαραχθεί ή και να τροποποιηθεί όλη ή μέρος αυτής με την προϋπόθεση να αναφέρεται το όνομα των δημιουργών, να μην γίνεται εμπορευματική χρήση και να αναγράφεται η ίδια άδεια πνευματικών δικαιωμάτων με την παρούσα. Αν επιμένετε να μας ανταμείψετε παρ’ ότι δε ζητούμε αντίτιμο, τότε κάντε το με τις πράξεις σας. Με τις δικές σας δημιουργίες να μπαίνουν στο δημόσιο χώρο και χρόνο και να τους ομορφαίνουν.


——————————————————————————————————————————————–

This accompanying text will provide some explanations about the short film “Departhenon”*. Sometimes it causes uneasiness when explanations are required for a work to stand, however it is estimated that this work will cause some public reaction. Since this work aims at participating in the public discourse also, it is good for it to be supported by words which clarify its essence. Actually it is not as much explanations, as the very point of view of the creators.

Generally speaking, a possible answer to all the whys to the beginning, the middle or the end of the explanations that can be given, is always this one: just because we fancy so. That aside, as for why make a film that involves erotic elements, maybe the answer is obvious: because eros and sexuality play an important role in our lives. As far as love between two or three or more men or women also is concerned, first of all, let’s reflect on what is a man, a woman, and if sexes exist, to what extent they have biological or social basis, but this discussion strays from the purposes of this text.

At any rate, as creators we are interested in this type of sexuality in this exact work and this is the one that we present. In a way with which, given the means we have at our disposal, we express some of the things we want to live or we live or concern us because of how we live them. We choose to address the public, not just to share our experiences. Some of us face physical and verbal violence because of our choices and expressions on sexuality, while we know that other people are killed or imprisoned as well because they have what is called by some as abnormal sexuality. From children – usually boys – that cannot find a single safe space, when their classmates decide that they are faggots, to people being beaten, marginalized or even stabbed with knives, which are things that many suffer from and especially groups such as trans women. We do not stand in apathy towards all this. Let this small gesture be a voice saying that nobody is alone. We will be living eros and sexuality just as we wish and we will be defending the public existence and coexistence of all sexualities that do not violate the self-determination of our bodies.

We cannot overlook the role of patriarchy to all these problems. For example in the model of the violent male family leader – which can be reflected in women as well – who does not tolerate to be touched or to be sensitive, who dominates by stepping on anybody be it a woman, an “effeminate” man or a colleague not competitive enough, and who destroys whatever casts doubt on his beliefs whether he calls it homosexuality or polyamory and so on. This doesn’t mean that competitiveness or violence or family or other institutional contexts, like working spaces, have only negative aspects, even if they are basically toxic judging by the way we have witnessed them in the patriarchal context. And of course, we cannot leave out of the equation the connection between patriarchy, family and nation. Again, the issue is not people living in a place and having some common characteristics, like their language, customs and so on. Rather than when as a national organism they adopt a toxic masculine behavior and they want to dominate and destroy others.

Thus the choice of the Parthenon as a place is not a random one. It is for many a budge of nationalism, worshipping of antiquity, patriarchy, commercialization, mass culture and social appropriateness among others. Let’s suppose that there is some kind of lingual, genetic, cultural connection between contemporary and ancient Greeks despite all the peoples that have crossed this place. Then, the reactions of some macho guys lustful for antiquity towards what they call homosexuality, obtain value for their comical elements since in Plato’s Symposium one can see the erotic quarrel between Socrates and Alcibiades for instance. Thus, taking into account the anniversary about the 200 years from the greek revolution of 1821 we present to you a nice way to enrich with meanings – partially inspired by the past of others and partially by our own present – and contents important parts of this place.

It would be wrong, however, if somebody believed that the main goal of this film is reaction. It is more about the desire and need to live in the way that we want. We do not see anything strange or unnatural in what we do. To us, this is the natural development of our casual flow. Sensuality – let’s not forget the ancient greek sensuality and ecstasis, the statues were not white, they had many and vivid colours and designs -, contact, correlation between hu(wo)man bodies, regardless of different characteristics, be it in private or in public. We are looking for these things. Even more now that we live in a period of isolation, alienation of hu(wo)man relations, the relocation of our relations to virtual and noetic worlds behind screens depriving us of sensual realization, substantial communication and coexistence in totality. Parthenon is a beautiful place for somebody to make love, don’t forget the view (we took care to be away from the cement path during our best moments), while any place gets greater value when it is vivified by the vibrant hu(wo)man presence. Besides, this is the desire, the mentality and the experience of our protagonists. Of course, we are not going to hide the role of transcendence. The beauty of doing something that demands transcending your own limits, this requirement for the continuation of life and self-realization. Neither are we going to hide that maybe we got bored of habitation, isolation and the coronavirus’ death statistics and searched for adventure, experimentation, horniness and comradeship, because all this cannot be organized without comradeship. That is to say having sex at a crowded public space with security and cameras so that nobody sees you, in order not to have any problems, although legality is not necessarily ethical.

We wish that you enjoy this work as much as we enjoyed creating it or even more and – especially our younger friends that suffer so much intimidation – that you feel that what may seem impossible may not be.

17/12/2021

Creators of the film Departhenon

*The film is publicly accessible without any fee and can be reproduced and modified partly or in whole as long as the name of the creators is referred, there is no commercial use and the same intellectual property license is used. If you insist on paying us although we ask no payment, then do it by your actions. Βy spreading beauty in time and space with your own creations.

The title “Departhenon” is freely translated from its greek counterpart. Parthenon in ancient greek means the place where virgin women dwell. Thus the title is a pun which means not only the place where one loses their virginity but also the subversion of the Parthenon itself as a symbolic space. It must be noted that the Parthenon is one of the most famous monuments in the globe and a cornerstone of greek nationalism and heteronormativity also some would argue.